Στην ιστορία θα μείνουν και οι δηλώσεις της Δέσποινας Παπαδοπούλου, συζύγου του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου, του οποίου το καθεστώς έκανε το παν για να πάει ο Παναθηναϊκός στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1970-71. Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά για την εκπομπή "Οι Φάκελοι" του Mega.
Σε αυτή τη συνέντευξη η Δέσποινα Παπαδοπούλου, αφού παραδέχεται αρχικά πως είναι οπαδός της ΑΕΚ, προχωρά στην περιγραφή ενός περιστατικού που αν μη τι άλλο αποδεικνύει και αυτό με τη σειρά του πως ο επαναληπτικός του Παναθηναϊκού με τον Ερυθρό Αστέρα στη Λεωφόρο, όπου οι πράσινοι κέρδισαν με 3-0 και ανέτρεψαν την ήττα με 4-1 του Βελιγραδίου, ήταν στημένος από την Χούντα. Η Δέσποινα λοιπόν βρισκόταν στις κερκίδες της Λεωφόρου και συγκεκριμένα, όπως αναφέρει, καθόταν ανάμεσα στον Γιουγκοσλάβο πρέσβη και τον Στυλιανό Παττακό, Υπουργό Εσωτερικών και Αντιπρόεδρο της δικτατορικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Όπως εξιστορεί η ίδια η Δέσποινα, επειδή είχε μεγάλη αγωνία για την τελική έκβαση του αγώνα, ο Παττακός ανέλαβε να την καθησυχάσει αποκαλύπτοντας πως το παιχνίδι το είχαν πληρώσει και ως εκ τούτου θα το έπαιρναν. Τότε εκείνη φοβήθηκε μην τον ακούσει ο Γιουγκοσλάβος πρέσβης, αλλά ο Παττακός την καθησύχασε για ακόμα μία φορά λέγοντας πως ο πρέσβης δεν ήξερε ελληνικά. Παρόλα αυτά ο πρέσβης που προφανώς ήξερε ελληνικά γύρισε και είπε στην Δέσποινα: "Μη στενοχωριέστε κυρία Παπαδοπούλου, το πληρώσατε και θα το πάρετε."
Οι βάζελοι θα βρουν χίλιες δυο δικαιολογίες από το μυαλό τους (όπως πάντα άλλωστε) για να κουκουλώσουν και αυτή την δήλωση. Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι δεν καταλαβαίνουμε ελληνικά και ότι κάτι άλλο ήθελε να πει η Δέσποινα, ότι και αυτή είναι δάκτυλος του αντιβαζελικού κινήματος που προσπαθεί να κάνει κακό στον Παναθηναϊκό, ότι είναι ύποπτο που βγήκε μετά από τόσα χρόνια να το δηλώσει όπως ισχυρίστηκαν άλλωστε και για τους ξένους διαιτητές που αποκάλυψαν τις δωροδοκίες από τους πράσινους (γιατί προφανώς η βαζελική βίβλος προβλέπει συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο εντός του οποίου μπορεί κάποιος να ρίξει λάσπη στον Παναθηναϊκό) και γενικά θα πουν οτιδήποτε ώστε να επισκιάσουν άλλη μία δήλωση, αυτή τη φορά από την πρώτη κυρία της ελληνικής Χούντας. Δεν χωνεύεται άλλωστε να σου γκρεμίζουν τον μύθο του "Χουντέμπλεϊ", αφού πάνω σε αυτόν το μύθο στηρίζεται ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας σου και με αυτόν το μύθο κάνεις πλύση εγκεφάλου σε γενιές και γενιές βάζελων.
Αν η πρόκριση του Παναθηναϊκού επί της Έβερτον στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1970-71 συνοδεύτηκε από ψίθυρους, οι συναντήσεις με τον Ερυθρό Αστέρα στα ημιτελικά και η πρόκριση των πρασίνων συνοδεύονται από κραυγές και αποκαλύψεις για τον ρόλο που έπαιξε το δικτατορικό καθεστώς στην επιτυχία αυτή. Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή.
Ερυθρός Αστέρας-Παναθηναϊκός 4-1
Α' αγώνας
14/4/1971
Στον πρώτο αγώνα που διεξήχθη στο Βελιγράδι, ο Παναθηναϊκός έζησε μια πανωλεθρία καθώς ηττήθηκε με το βαρύ 4-1 από τον Ερυθρό Αστέρα. Ένα σκορ το οποίο θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερο και προκάλεσε θλίψη στο πράσινο στρατόπεδο, αν και οι δηλώσεις περί ανατροπής του αποτελέσματος στην Αθήνα έδιναν και έπαιρναν, με μια αισιοδοξία πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του ανυπόληπτου ελληνικού ποδοσφαίρου, ειδικά απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε ήδη τεράστια εμπειρία και σημαντικές επιτυχίες στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού επί χούντας, Κωνσταντίνος Ασλανίδης, πρωτοστατούσε στην προσπάθεια ανατροπής του κακού κλίματος στο τριφύλλι. Ποιος ξεχνάει άλλωστε την επίσκεψή του στα αποδυτήρια αμέσως μετά τον αγώνα, σε έναν ρόλο που ταιριάζει περισσότερο σε πρόεδρο ομάδας παρά σε ένα εντεταλμένο όργανο του κράτους.
Παναθηναϊκός-Ερυθρός Αστέρας 3-0
Β' αγώνας
28/4/1971
Μία εβδομάδα μετά τους... εορτασμούς για την επέτειο 4 χρόνων από την εγκαθίδρυση της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τους Γιουγκοσλάβους στην Λεωφόρο με αποστολή να ανατρέψει το 4-1 του Βελιγραδίου. Οι πράσινοι θα πετύχουν το θαύμα και θα νικήσουν με 3-0 τους υποτονικούς ερυθρόλευκους, ένα σκορ που έδωσε το εισιτήριο για τον τελικό του Γουέμπλεϊ απέναντι στον πανίσχυρο Άγιαξ. Τα αθλητικά - και όχι μόνο - έντυπα, είχαν μετατρέψει εκ των προτέρων σε εθνική υπόθεση την προσπάθεια του Παναθηναϊκού, με τις εκδηλώσεις συμπαράστασης και λατρείας προς την ομάδα από τον ελεγχόμενο τύπο της εποχής να ξεπερνούν τα όρια της υστερίας.
Η αποκάλυψη της Δέσποινας Παπαδοπούλου, συζύγου του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, σε συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, πως ο επαναληπτικός της Λεωφόρου ήταν στημένος όπως της είπε ο Παττακός και ο Γιουγκοσλάβος πρέσβης.
Η συνέντευξη του τότε αμυντικού του Ερυθρού Αστέρα, Mile Novković, 40 χρόνια σχεδόν μετά τον επαναληπτικό της Λεωφόρου, αποκαλύπτει πως οι φωνές που ακούγονταν στην Ελλάδα, στην Γιουγκοσλαβία και ανά την Ευρώπη περί στημένου αγώνα δεν ήταν της φαντασίας μας.
Αίσθηση προκάλεσε η συνέντευξη που έδωσε στη σερβική ιστοσελίδα Blic online
o Mile Novković, παλαίμαχος αμυντικός του Ερυθρού Αστέρα ο οποίος είχε
λάβει μέρος και στους δύο ημιτελικούς της σερβικής ομάδας με τον
Παναθηναϊκό στον Απρίλιο του 1971. Η συνέντευξη παραχωρήθηκε τον
Οκτώβριο του 2007, δηλαδή 36 ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνο τον ύποπτο
ημιτελικό της Λεωφόρου, όπου ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Ερυθρό Αστέρα με
3-0 και ανέτρεψε την ήττα με 4-1 στο Βελιγράδι χάρη στο εκτός έδρας γκολ, μια νίκη που έδωσε στους
πράσινους την πρόκριση για τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών
απέναντι στον πανίσχυρο Άγιαξ.
Η συνέντευξη δόθηκε με
αφορμή την συνέντευξη της Δέσποινας Παπαδοπούλου, στην οποία η σύζυγος
του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου αποκάλυψε ότι ο επαναληπτικός της
Λεωφόρου και ο θρίαμβος του Παναθηναϊκού ήταν στημένος από την χούντα
των Συνταγματαρχών που κυβερνούσε τότε την Ελλάδα. Και μπορεί στην
Ελλάδα να θεωρείται απαγορευμένο να μιλάς για το θέμα αυτό, μπορεί
όποιος αναφέρει το οτιδήποτε να χαρακτηρίζεται προβοκάτορας και
λασπολόγος της... πεντακάθαρης (για τα "αντικειμενικά" ΜΜΕ) πορείας του
Παναθηναϊκού, αλλά στην Σερβία το θέμα αντιμετωπίζεται πάντα ως ένα
σκοτεινό σημείο στην ιστορία του σερβικού ποδοσφαίρου. Άλλωστε τα
δημοσιεύματα ανά την Ευρώπη ήταν πολλά εκείνη την εποχή σχετικά με την
πορεία αυτή και το πως και γιατί βρέθηκε ο Παναθηναϊκός στο Γουέμπλεϊ,
ασχέτως αν εδώ η απόκρυψη της αλήθειας και η διαστρεύλωση των γεγονότων
από τους "αντικειμενικούς" έχει παράδοση δεκαετιών.
Η συνέντευξη του Mile Novković βρίσκεται εδώ
στα αγγλικά και είναι αποκαλυπτική ως προς τις συνθήκες που
αντιμετώπισε ο Ερυθρός Αστέρας στο θέατρο σκιών που παίχτηκε στη Λεωφόρο
και όχι μόνο, με μέγα χορηγό την φασιστική ελληνική κυβέρνηση. Άλλωστε ο
τίτλος και μόνο "I'm positive the match was fixed" (Είμαι σίγουρος ότι ο αγώνας ήταν στημένος), είναι ενδεικτικός. Ακολουθεί η συνέντευξη σε μετάφραση στα ελληνικά.
Mile Novković: "Είμαι πεπεισμένος και υποστηρίζω δικαιολογημένα ότι ο αγώνας ήταν
στημένος. Ακόμα και μετά από 36 χρόνια είμαι σίγουρος ότι ήμασταν υπό
την επήρεια ουσιών - περπατούσαμε στον αγωνιστικό χώρο σαν σε όνειρο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τι περάσαμε μόλις επιστρέψαμε στο Βελιγράδι."
Δημοσιογράφος: Τι συνέβη στην Αθήνα, ξεκινώντας από την άφιξή σας στο ξενοδοχείο Hilton και μετά;
Mile Novković: "Φτάσαμε στην Ελλάδα την Κυριακή - τρεις μέρες πριν τον αγώνα - και θα
ήταν επιεικές να πω ότι η παραμονή μας στην Αθήνα μέχρι την Τετάρτη ήταν
περίεργη. Δεν κοιμόμασταν για νύχτες, απλά δεν μπορούσαμε, χάρη σε
κάποια τύμπανα που χτυπούσαν συνεχώς, υποθέτω σαν μια θερμή υποδοχή από
τους οικοδεσπότες. Δεκαπέντε λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, ένα
ελικόπτερο έφτασε και προσγείωσε στον αγωνιστικό χώρο, που μετατράπηκε
σε πραγματικό χωράφι κατά τη διάρκεια του αγώνα, μια τοπική βασίλισσα ομορφιάς.
Αυτή μας έδωσε δώρα - ένα αντίγραφο της Βίβλου και μια ασπρόμαυρη
τηλεόραση. Ήταν μια συνήθεια των ομάδων να ανταλλάζουν δώρα πριν από
έναν αγώνα - συνήθως χαρτοφύλακες. Μετά τον αγώνα το ίδιο κορίτσι πέρασε
μια νύχτα με τον τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού, υποθέτω από
ευγνωμοσύνη για το μεγάλο κατόρθωμα. Η ίδια αργότερα δήλωσε ότι ήταν ένα
ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης στον τερματοφύλακα που οδήγησε την ομάδα
στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Πολλά περίεργα γεγονότα συνέβαιναν
εκεί· πιστεύω ότι κατά τη διαμονή μας μας έδιναν
φαγητό που περιείχε ουσίες που μας ζάλιζαν, αλλά η λεμονάδα στο
ημίχρονο ήταν οπωσδήποτε το τελειωτικό χτύπημα."
Mile Novković: "Δεχθήκαμε το πρώτο γκολ σε μόλις 30 δευτερόλεπτα αγώνα, από λάθος του
Klenkovski, ο οποίος γύρισε την μπάλα στον τερματοφύλακα Dujkovic στα
δύο μέτρα, κάτι που απλά δεν γίνεται ποτέ. Τότε ο επιθετικός τους, ο
ύψους δύο μέτρων Αντωνιάδης, απλά έκλεψε τη μπάλα και σκόραρε. Ούτε που
είδα το γκολ. Φτάσαμε στο διάλειμμα με μειονέκτημα ενός γκολ. Ο
προπονητής Miljanic ήταν τόσο εξαγριωμένος που ήθελε να μας χαστουκίσει
όλους. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ήμασταν εμείς εκεί έξω και ότι
χάναμε 1-0 από μια δευτεροκλασάτη ομάδα. Είχαμε μόλις συμφωνήσει να
επιτεθούμε και να τους λυγίσουμε στο δεύτερο ημίχρονο όταν ένας κοντός
Έλληνας μπήκε στα αποδυτήριά μας και μας έφερε αναψυκτικά. Εμείς
αυθόρμητα ήπιαμε την λεμονάδα και αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που
θυμάμαι από τον αγώνα."
Δημοσιογράφος: Τι έγινε μετά;
Mile Novković: "Θυμάμαι μόνο πως τραγουδούσαμε και γελούσαμε στο αεροπλάνο κατά την
επιστροφή. Ναι, τραγουδούσαμε και γελούσαμε! Δεν "ξύπνησα" μέχρι που
προσγειωθήκαμε στο Βελιγράδι και επέστρεψα στο σπίτι, όπου ο πατέρας μου
με χαστούκισε. Η μητέρα μου δεν μου μιλούσε για έξι μήνες, όπως και οι
καλύτεροί μου φίλοι. Όλοι μας κατηγορούσαν ότι "πουλήσαμε" τον αγώνα. Ο
κόσμος στη χώρα μας το έφερε βαρέως και δεν μπορούσε να αποδεχτεί την
ήττα. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί κρατήθηκε μυστικό για τόσο πολύ και
κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει γι' αυτό. Δεν υπήρχε μέρος να το
αποκαλύψεις. Όλα ήταν συμφωνημένα σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από τους
παίκτες και το προσωπικό."
Στο ίδιο έργο θεατές. Για πολλοστή φορά είδαμε έναν Ολυμπιακό στην Ευρώπη να μένει με τις εντυπώσεις σε εκτός έδρας παιχνίδι, στο οποίο βάσει εμφάνισης ακόμα και η ισοπαλία θα τον αδικούσε. Ο Ολυμπιακός πήγε στο Λονδίνο με τσαμπουκά, έχασε ευκαιρίες που δεν χάνονται, έκανε τους υπερόπτες Άγγλους να κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, έκανε τους οπαδούς του περήφανους για την εμφάνιση αυτή, αλλά στο τέλος έμεινε και πάλι η πικρία.
Γενικά η Αγγλία ποτέ δεν πήγαινε τις ελληνικές ομάδες και ιδιαίτερα ο Ολυμπιακός έχει τραγική παράδοση στην Γηραιά Αλβιώνα. Αλλά ειδικά το νεότευκτο γήπεδο της Άρσεναλ, το διαστημικό Emirates Stadium, μας έχει πληγώσει με τον χειρότερο τρόπο. Δύο χρόνια πριν, την περίοδο 2009-10 και πάλι σε όμιλο του Champions League, ο Ολυμπιακός επισκέφθηκε το συγκεκριμένο γήπεδο στο Βόρειο Λονδίνο. Τότε η εμφάνιση ήταν πολύ κακή, η Άρσεναλ έχασε πολλές ευκαιρίες, αλλά ο Ολυμπιακός κρατούσε με νύχια και με δόντια το 0-0 μέχρι το 78'. Τότε η Άρσεναλ κατάφερε να πετύχει το 1-0, για να έρθει το τελικό 2-0 στο 86'. Με μια τόσο κακή εμφάνιση ο Ολυμπιακός έφτασε αρκετά κοντά στο να πάρει τον βαθμό της ισοπαλίας.
Αυτή τη φορά τα πράγματα αντιστράφηκαν. Ο Ολυμπιακός έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του σε εκτός έδρας ευρωπαϊκό αγώνα, απέναντι σε μια ομάδα με μεγάλο όνομα όπως η Άρσεναλ, η οποία είχε απουσίες και ακόμα ψάχνει τρόπο να καλύψει τις αδυναμίες της, αλλά και με τον Ολυμπιακό να έχει δώσει μόλις 15 μέρες πριν τον πρώτο επίσημο αγώνα της χρονιάς, τη στιγμή που η Άρσεναλ έδινε τον 10ο επίσημο αγώνα της. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να προηγηθεί, αλλά βρέθηκε στο 20' να χάνει με 2-0 από τις δύο ευκαιρίες που πρόλαβε να κάνει η Άρσεναλ στο διάστημα αυτό. Καμία σχέση το σκορ με την εικόνα του αγώνα, αλλά ο Ολυμπιακός κατάφερε να ξαναμπεί στο παιχνίδι με το 2-1 του Φουστέρ στο 27'. Επικίνδυνη η Άρσεναλ σε κάθε της επίθεση, αλλά ο Ολυμπιακός ήταν η ομάδα που έχανε τις κλασικές ευκαιρίες, στο 65' είχε δοκάρι με τον Τοροσίδη και στο 66' θα μπορούσε να έχει πάρει πέναλτι σε χέρι του Τσάμπερλεϊν στην περιοχή.
Τι να την κάνεις την στατιστική που λέει ότι ο Ολυμπιακός έκανε 13 ευκαιρίες για γκολ, έναντι 7 ευκαιριών της Άρσεναλ μέσα στο Λονδίνο... Τι να κάνεις τους 3.500 γαύρους που βρέθηκαν στο Emirates και δεν σταμάτησαν να ακούγονται... Τι να την κάνεις την γαυρίνα νύφη που βρέθηκε στο Emirates ντυμένη στα λευκά και με το κασκόλ του Θρύλου δεμένο στο χέρι... Όταν πετάς τις ευκαιρίες τη μία μετά την άλλη, όταν η μπάλα δεν θέλει να μπει και όταν στις δύο πρώτες ευκαιρίες της Άρσεναλ τρως δύο γκολ, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.
Όσο για τους "αντικειμενικούς"... συγνώμη τα όρνια ήθελα να πω, δεν έχασαν ευκαιρία να μας θυμίσουν ότι ο Ολυμπιακός συμπλήρωσε 10 ήττες σε 10 παιχνίδια στην Αγγλία. Άλλωστε έχουμε συνηθίσει σε κάθε αγώνα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη να επαναλαμβάνεται με στόμφο οποιαδήποτε αρνητική παράδοση έχει ο Ολυμπιακός. Έτσι οι Παναθηναϊκοί μπορούν να συνεχίσουν να χαίρονται το αρνητικό σερί του Ολυμπιακού στην Αγγλία και να αισθανθούν μεγάλοι με το δικό τους 0-2-6 στην ίδια χώρα με τέρματα 5-19, το 5-0 από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και το 4-0 από την Λίβερπουλ, ενώ και οι ΑΕΚτζήδες μπορούν να χαρούν το δικό τους 1-0-4 στην Αγγλία με τέρματα 4-17, με τη μία νίκη με 3-2 επί της Ντέρμπι Κάουντι και τις ήττες με 3-0 από ΚΠΡ και Λίβερπουλ, με 4-0 από την Έβερτον και με 5-1 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ.
Κατά τα άλλα περιμένουμε να δούμε αν στον αγώνα των δύο ομάδων στο Φάληρο, θα θυμηθεί κανένα όρνιο να αναφέρει ότι ο Ολυμπιακός εντός έδρας με αγγλικές ομάδες έχει 3 νίκες, 3 ισοπαλίες και 3 ήττες, τη στιγμή που ο Panathinaikos έχει αντίστοιχο ρεκόρ 1-3-4 και η ΑΕΚ 2-0-3.
Το 2006-07 ο Ολυμπιακός σφάζεται στον τρίτο τελικό της Α1 με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, αφού του στερείται η δυνατότητα να σπάσει το πλεονέκτημα έδρας του Παναθηναϊκού και να πάρει προβάδισμα με 2-1 νίκες στη μάχη του τίτλου. Ο Ολυμπιακός την προηγούμενη χρονιά επανήλθε στους τελικούς μετά τον κατήφορο των τελευταίων χρόνων, αλλά υπέκυψε με 3-0 στους πράσινους στην σειρά των τελικών. Αυτή τη φορά όμως οι ερυθρόλευκοι εμφανίζονται πιο ισχυροί και όλοι περιμένουν να δουν τελικούς αιωνίων αντάξιους με αυτούς του παρελθόντος, με τον Παναθηναϊκό να προέρχεται από την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, στο φάιναλ φορ που έγινε στο σπίτι του.
Το πλεονέκτημα έδρας το έχει ο Παναθηναϊκός, ο οποίος τερμάτισε πρώτος στην κανονική περίοδο με ρεκόρ 24-2, ενώ ο Ολυμπιακός τερμάτισε στην τρίτη θέση με ρεκόρ 21-5, ισοβαθμώντας με τον Άρη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατατάχτηκε όμως δεύτερη, καθώς υπερτερούσε στην ισοβαθμία, έχοντας κερδίσει τον Ολυμπιακό και στα δύο παιχνίδια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Στους ημιτελικούς των πλέι οφ όμως, ο Ολυμπιακός θα αποδειχτεί ανώτερος του Άρη παρά το μειονέκτημα έδρας. Μετά τους 4 πρώτους αγώνες οι δύο ομάδες είναι στο 2-2, με τον Ολυμπιακό να χάνει την μεγάλη ευκαιρία για το break στον πρώτο αγώνα του Αλεξάνδρειου, όπου ηττήθηκε με 78-76 στην παράταση, ενώ στους αγώνες του ΣΕΦ ο Άρης δεν μπόρεσε να προβάλλει την παραμικρή αντίσταση, χάνοντας με 14 και 24 πόντους αντίστοιχα. Τo break έρχεται τελικά στον 5ο αγώνα, στον οποίο ο Ολυμπιακός κερδίζει με 83-75 μέσα στη Θεσσαλονίκη και με σύνολο 3-2 στις νίκες προκρίνεται στον τελικό, όπου περιμένει ο Παναθηναϊκός.
Στην κανονική περίοδο οι δύο αιώνιοι μοιράστηκαν τις νίκες και μάλιστα με σπάνιο τρόπο, αφού ο μεν Παναθηναϊκός νίκησε στο ΣΕΦ με 74-73, ενώ ο Ολυμπιακός απάντησε με νίκη στο ΟΑΚΑ με 89-84. Στον πρώτο τελικό στο Μαρούσι, ο Παναθηναϊκός κερδίζει με 79-72 και κάνει το 1-0, με τον Ολυμπιακό να απαντά με νίκη στο ΣΕΦ με 76-72, παρά τα προβλήματα τραυματισμών τα οποία έχει κατά τη διάρκεια των τελικών.
Η κλοπή στον τρίτο αγώνα στο ΟΑΚΑ
Στοιχεία του εγκλήματος
Ημερομηνία: 13/6/2007
Τόπος: ΟΑΚΑ
Εγκληματίας: Πηλοΐδης (διαιτητής)
Σκορ: ΠΑΟ-ΟΣΦΠ 86-85 στην παράταση (κανονικός αγώνας 78-78)
Η μεγάλη κλοπή έρχεται στον τρίτο τελικό που διεξάγεται στο ΟΑΚΑ. Σε έναν από τους συγκλονιστικότερους τελικούς στην ιστορία της Α1, ο Ολυμπιακός δείχνει ικανός όσο ποτέ να σπάσει το πλεονέκτημα έδρας του Παναθηναϊκού και η κανονική διάρκεια του αγώνα λήγει με το σκορ ισόπαλο 78-78. Το παιχνίδι οδηγείται στην παράταση και κάθε λάθος κοστίζει. Ο Ολυμπιακός προηγείται με 84-85 μόλις 9'' πριν από την λήξη, σε εκείνο το σημείο ο Τσαρτσαρής αστοχεί σε τρίποντο, αλλά ο Διαμαντίδης παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ και σημειώνει καλάθι που βάζει τον Παναθηναϊκό μπροστά στο σκορ με 86-85. Με 6'' να απομένουν, ο Σκούνι Πεν ξεκινάει την τελευταία επίθεση του Ολυμπιακού, ο Διαμαντίδης του κάνει σκληρό φάουλ στο κέντρο του γηπέδου στα 3'' αλλά ο άρχοντας του αγώνα, ο διαιτητής Πηλοΐδης, αποφασίζει να μην σφυρίξει το εμφανές φάουλ, το οποίο σε οποιαδήποτε άλλη φάση του αγώνα θα το έδινε ίσως και αντιαθλητικό. Με αυτό τον τρόπο στερεί από τον Ολυμπιακό το δικαίωμα των δύο βολών και τις όποιες πιθανότητες για νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ ή για δεύτερη παράταση, ο χρόνος κυλάει, ο αγώνας λήγει και οι καρδιές επανέρχονται στις θέσεις τους στο ΟΑΚΑ. Προφανώς, ο Διαμαντίδης δεν έπεσε τυχαία πάνω στον Πεν, ρισκάροντας να δώσει δύο βολές που ίσως κόστιζαν ολόκληρο τον αγώνα στην ομάδα του. Και προφανώς, ο Πηλοΐδης δεν μπορούσε να ανεχτεί άλλο το θράσος του Ολυμπιακού, να απειλεί με ήττα μέσα στο ΟΑΚΑ τον πρωταθλητή Ευρώπης.
Όλα τα ΜΜΕ αναγνώρισαν την κλοπή και μάλιστα τα πρωτοσέλιδα των "αντικειμενικών" εφημερίδων ήταν ειρωνικά για τον Πηλοΐδη και το "χέρι του θεού" (βλέπε Διαμαντίδης, ως άλλος Μαραντόνα). Φυσικά απούσα από αυτή την ιστορία είναι για ακόμα μία φορά η πλέον φανατικά αντιολυμπιακή εφημερίδα που αυτοθεωρείται αντικειμενική, ο Φίλαθλος. Όσο για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, μεγάλος αριθμός οργανωμένων και μη πήγε στον Ρέντη, όπου υποδέχθηκε τους ερυθρόλευκους με επευφημίες, θεωρώντας τους ηθικούς νικητές του αγώνα.
Το θράσος τουΠηλοΐδη
Σαν να μην έφτανε η αλλοίωση του αποτελέσματος στο ΟΑΚΑ, η δήλωση του Πηλοΐδη μετά από τον θόρυβο που προκάλεσε η απόφασή του στην τελευταία φάση του αγώνα, εξόργισε ακόμα περισσότερο τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο εν λόγω διαιτητής εξήγησε την απόφασή του να μην σφυρίξει το φάουλ που ίσως άλλαζε το χρώμα όχι μόνο του νικητή του αγώνα, αλλά και του πρωταθλητή, με την δικαιολογία του περιβόητου "non call". Πρόκειται για έναν άγραφο κανόνα που λέει ότι για παράδειγμα ένα πέναλτι στο τελευταίο λεπτό ενός αγώνα στο ποδόσφαιρο, θα πρέπει να το σκεφτείς καλά πριν το δώσεις, ώστε να μη διαμορφώσεις το αποτέλεσμα. Οι δηλώσεις του όπως δημοσιεύθηκαν [εδώ]:
«Είδα τρεις φορές το παιχνίδι και θεωρώ ότι η διαιτησία ήταν εξαιρετική.
Μέχρι την τελευταία φάση όλα πήγαιναν καλά. Εκεί είναι ξεκάθαρο πως
υπάρχει επαφή, υπάρχει φάουλ, αλλά νομίζω ότι έκανα καλά που δεν
σφύριξα. Είναι κλασική φάση non call. Η επαφή δεν ήταν τόσο δυνατή, ώστε
να σφυρίξω, να στείλω το παιχνίδι στις βολές.»
Από τη μία υπάρχει φάουλ, αλλά από την άλλη δεν είναι τόσο δυνατό ώστε να το σφυρίξεις κύριε Πηλοίδη; Αυτές τις οδηγίες προφανώς του έδωσαν οι αφοί Γιαννακόπουλοι, αλλά θα έπρεπε με τις τρεις φορές που είδε το βίντεο, να παρατηρήσει ότι το φάουλ ήταν αρκετά δυνατό. Αλλά νομίζω ότι το φάουλ δεν δίνεται ανάλογα με το πόσο δυνατό είναι. Από τη στιγμή που παραδέχεσαι ότι υπάρχει φάουλ, απλά το δίνεις.
Πεν πήγε λίγο δεξιά μετά την επαφή, αλλά δεν νομίζω ότι θα
έκανε κάτι διαφορετικό, αν δεν υπήρχε το μαρκάρισμα.»
Και θα έκανε το ίδιο και πάλι. Ευτυχώς για αυτόν, τα επόμενα χρόνια βρέθηκαν άλλοι συνάδελφοί του, πιστοί υπηρέτες του πράσινου καθεστώτος, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
«Για να το καταλάβουν όλοι, είναι σαν μια φάση ποδοσφαίρου. Ένα
μαρκάρισμα στο κέντρο θα το δώσεις φάουλ. Το ίδιο μαρκάρισμα μέσα στην
περιοχή, στο τελευταίο λεπτό, θα το σκεφτείς δύο φορές και τρεις φορές
για να το δώσεις πέναλτι. Πρωταγωνιστές είναι οι αθλητές κι εγώ δεν
ήθελα να κρίνω το ματς με ένα δικό μου σφύριγμα.»
Δεν ήθελε να κρίνει το παιχνίδι με ένα σφύριγμα και αποφάσισε να το κρίνει με ένα μη σφύριγμα.
«Δεν μετανιώνω...»
Αυτό έλειπε, χαμένος δεν βγήκες...
Εν ολίγοις, ο αμετανόητος κύριος Πηλοΐδης, αποφάσισε να δημιουργήσει δικούς του κανόνες και να κάνει διαχωρισμό των φάουλ, ανάλογα με το πότε και που γίνονται. Προφανώς ξέχασε ότι στο μπάσκετ τα φάουλ και οι βολές κρίνουν παιχνίδια στο τέλος που βρίσκονται στον πόντο. Με αυτή τη λογική μπορεί ο κάθε διαιτητής να δίνει το δικαίωμα στον κάθε Διαμαντίδη να κάνει ατιμώρητο φάουλ ώστε να ανακόψει την επίθεση του αντιπάλου, όταν αυτός πάει για το νικητήριο καλάθι στην τελευταία φάση. Ένας κανόνας "non call" που δεν εφαρμόζεται πουθενά στο μπάσκετ, αλλά ο ίδιος φρόντισε να του δώσει νόημα και υπόσταση: απαγορεύεται να δώσεις φάουλ κατά του Παναθηναϊκού, όταν αυτό μπορεί να του στερήσει τη νίκη ή ακόμα και τον τίτλο.
Και επειδή οι τρεις φορές που ο Πηλοΐδης είδε το βίντεο αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετές, ακολουθεί το βίντεο με το σκληρό φάουλ του Διαμαντίδη x 9!
Τελικά η νίκη δόθηκε στον Παναθηναϊκό, οι φαρμακοτρίφτες πέταξαν τα πιεσόμετρα και κατέβηκαν να πανηγυρίσουν την ήττα του Ολυμπιακού, σύμφωνα με τη γνωστή δήλωση του ενός: "είμαι πρώτα αντιολυμπιακός και μετά Παναθηναϊκός", ενώ ο ευέξαπτος με την διαιτησία (αναλόγως αν τον συμφέρει ή όχι) Ομπράντοβιτς κοκκίνισε από την χαρά του δηλώνοντας: "έχω τον καλύτερο παίκτη, δεν χρειάζομαι την βοήθεια των διαιτητών". Τη νίκη στην έδωσε όμως ο διαιτητής, όχι ο... καλύτερος παίκτης σου. Για την ιστορία, στους επόμενους αγώνες, ο Ολυμπιακός ισοφάρισε τη σειρά στο ΣΕΦ εύκολα με σκορ 78-68, ενώ ο Παναθηναϊκός έκανε το 3-2 και πήρε τον τίτλο στον τελευταίο τελικό στο ΟΑΚΑ με 89-76.
Συνοπτικά τα αποτελέσματα των τελικών (με πράσινο η κλοπή στον Ολυμπιακό):
Αναφορά στον Ολυμπιακό είχε η επίσημη ιστοσελίδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, στις 27 Νοεμβρίου 2007. Και το περίεργο είναι ότι η εν λόγω αναφορά δεν έγινε πριν ή μετά από κάποιον αγώνα της ομάδας της Μασσαλίας με τον Ολυμπιακό, αλλά αφορμή στάθηκε ο επικείμενος αγώνας της ομάδας του γαλλικού λιμανιού με την τουρκική Μπεσίκτας, αλλά και η μεγάλη νίκη την οποία είχαν πετύχει οι Μαρσεγέζοι τον προηγούμενο μήνα με 1-0 επί της Λίβερπουλ μέσα στο Anfield, στα πλαίσια του ομίλου του Champions League 2007-08.
Το άρθρο έχει τίτλο "Πριν από την Μπεσίκτας, ήταν ο Ολυμπιακός" και περιλαμβάνει συνέντευξη του Jean-Christophe Marquet, project manager της Μαρσέιγ. Ο Marquet ήταν ο σκόρερ του νικητήριου γκολ των Γάλλων στο Καραϊσκάκη, όταν η Μαρσέιγ κέρδισε με 2-1 τον Ολυμπιακό στον Πειραιά για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1994-95. Έτσι κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν και περιγράφει το πόσο καυτή ήταν η ατμόσφαιρα στο Φάληρο, ενώ η νίκη αυτή επί του Ολυμπιακού χαρακτηρίζεται ως μία από τις μεγαλύτερες νίκες της Μαρσέιγ στο εξωτερικό.
Παρατίθενται τα αποσπάσματα του άρθρου που αφορούν στον Ολυμπιακό, στα γαλλικά και σε μετάφραση στα ελληνικά.
Avant Besiktas, il y a eu Olympiakos
Le combat à Besiktas, dans une ambiance de
feu, n’est pas sans rappeler celui livré en 1994 à Athènes. Auteur du
(superbe) but de la victoire contre l’Olympiakos, Jean-Christophe
Marquet revient pour nous sur cette soirée particulière.
Après la victoire à Anfield, le quotidien La Provence s’était
interrogé sur le thème de l’exploit européen, en établissant un
classement, subjectif mais tant que cela, des plus belles performances
olympiennes à l’extérieur. Le succès de l’OM 1994-95 à Athènes contre
l’Olympiakos y occupait une place de choix. Le souvenir de cette
victoire est naturellement revenu dans nos pensées à l’approche du
périlleux Besiktas-OM. Grèce-Turquie, même combat, en quelque sorte,
tant l’ambiance sait être chaude dans les tribunes de ces deux pays.
Au Pirée, devant 40 000 spectateurs déchaînés, les Marseillais
avaient créé la sensation en s’imposant 1-2 en 32e de finale de la
Coupe de l’Uefa. Le but décisif avait été inscrit par Jean-Christophe
Marquet, à la 79e minute, d’une merveille de frappe.
Avec le recul, Jean-Christophe Marquet se souvient tout de même très bien de ces conditions si particulières. « Il
y avait des fumigènes de partout, des supporters qui montaient comme
des araignées sur les filets de protection. C’était spécial, dès
l’entrée dans le tunnel. Mais de toute façon tout l’aurait été pour des
joueurs qui vivaient là leur premier match européen ».
Avec en prime une victoire qui relevait de l’exploit, à la fois de
par l’ambiance mais aussi compte tenu du niveau de l’adversaire. « Cela
reste un moment très fort. Après le match, nous ne nous étions pas
attardés sur la pelouse. Nous étions vite retournés aux vestiaires,
avec le sentiment d’avoir remporté un combat. Toute la pression
emmagasinée était retombée. Et nous savourions notre succès ».
Και η μετάφραση.
Πριν την Μπεσίκτας, ήταν ο Ολυμπιακός
Η μάχη στη Μπεσίκτας, σε μια καυτή ατμόσφαιρα, δεν διαφέρει από αυτή το 1994 στην Αθήνα. Ο δράστης του (θαυμάσιου) νικητήριου γκολ εναντίον του Ολυμπιακού, ο Jean-Christophe Marquet μας γυρίζει πίσω σε εκείνο το ξεχωριστό βράδυ.
Μετά τη νίκη στο Anfield, η καθημερινή εφημερίδα La Provence ρωτήθηκε για το θέμα των μεγάλων ευρωπαϊκών επιτευγμάτων, δημιουργώντας μια λίστα με τις μεγαλύτερες εμφανίσεις της Μαρσέιγ στο εξωτερικό. Η επιτυχία της Μαρσέιγ το 1994-95 επί του Ολυμπιακού στην Αθήνα, κατέλαβε προεξέχουσα θέση. Η ανάμνηση εκείνης της νίκης είναι ασφαλώς στο πίσω μέρος του μυαλού μας, καθώς πλησιάζουμε στην επικίνδυνη μάχη Μπεσίκτας-Μαρσέιγ. Ελλάδα-Τουρκία, η ίδια μάχη, και οι δύο γνωστές για την καυτή τους ατμόσφαιρα.
Στον Πειραιά, μπροστά σε 40.000 φανατισμένους θεατές, η Μαρσέιγ είχε προκαλέσει αίσθηση νικώντας με 1-2 στον γύρο των "32" του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Το αποφασιστικό γκολ είχε πετύχει ο Jean-Christophe Marquet στο 79ο λεπτό, με ένα εκπληκτικό χτύπημα.
Κοιτώντας πίσω, ο Jean-Christophe Marquet ακόμα θυμάται πολύ καλά εκείνες τι ειδικές συνθήκες. "Υπήρχε καπνός παντού, οι οπαδοί ανέβαιναν σαν αράχνες πάνω στα προστατευτικά δίχτυα. Ήταν μοναδικό, από την είσοδο στην φυσούνα. Ειδικά για τους παίκτες που ζούσαν το πρώτο ευρωπαϊκό τους παιχνίδι."
Μια νίκη που θεωρήθηκε άθλος, τόσο για την ατμόσφαιρα όσο και για το επίπεδο του αντιπάλου. "Είναι μια πολύ δυνατή στιγμή. Μετά τον αγώνα, δεν μείναμε στο γρασίδι. Πήγαμε γρήγορα στα αποδυτήρια με την αίσθηση ότι κερδίσαμε μια μάχη. Όποια πίεση υπήρχε είχε φύγει. Και απολαμβάναμε την επιτυχία μας."
Ολόκληρο το άρθρο στην επίσημη ιστοσελίδα της Μαρσέιγ, βρίσκεται εδώ.
Στο ετήσιο συνέδριο αθλητικών δημοσιογράφων παρευρίσκονται οι
σημαντικότεροι δημοσιογράφοι από όλες τις αθλητικές εφημερίδες της
χώρας. Έξω από το συνέδριο, σε ένα πάρκο, ένα παιδάκι παίζει αμέριμνο,
όταν ξαφνικά πετάγεται ένα pittbull από έναν θάμνο και το γραπώνει από
το λαιμό έτοιμο να το σκοτώσει.
Ξαφνικά ένα παλικάρι πετάγεται από το
πουθενά, πιάνει το τεράστιο σκυλί από το σβέρκο και με μία κίνηση
καράτε του σπάει τον αυχένα. Όλοι οι δημοσιογράφοι είδαν τη σκηνή και
έκπληκτοι βγαίνουν να μιλήσουν στο παλικάρι.
Πετάγεται όμως ο δημοσιογράφος από το GOAL και λέει: -"Μεγάλε, αυτό που έκανες θα είναι αύριο σε όλες τις εφημερίδες. Στο αυριανό μας πρωτοσέλιδο θα γράψουμε: «ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΒΑΖΕΛΟΣ ΣΩΖΕΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ.»" -"Μα δεν είμαι Παναθηναϊκός" λέει το παλικάρι. -"Εντάξει, τότε θα γράψουμε: «ΑΦΟΒΟ ΧΑΝΟΥΜΙ ΣΩΖΕΙ ΠΑΙΔΑKΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΡΕΛΟΥ ΣKΥΛΙΟΥ»" -"Μα ούτε ΑΕK είμαι" λέει το παλικάρι. -"Καλά και τι ομάδα είσαι;" ρωτάει ο δημοσιογράφος από το GOAL. -"Ολυμπιακός είμαι..." Οπότε την επόμενη μέρα, ο τίτλος: «ΓΑΥΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΟΙKΟΓΕΝΕΙΑKΟ KΑΤΟΙKΙΔΙΟ ΖΩΑKΙ»
